2009 yapımı 'Mary and Max', Adam Elliot'ın yönetmenliğini ve senaristliğini üstlendiği, stop-motion tekniğiyle çekilmiş benzersiz bir animasyon filmidir. Film, 1970'lerin Melbourne'sunda yaşayan, yalnız ve biraz farklı 8 yaşındaki Mary Daisy Dinkle ile New York'ta yaşayan, Asperger sendromlu ve aşırı kilolu 44 yaşındaki Max Jerry Horovitz'in tesadüfi mektup arkadaşlığını anlatır. İkili, birbirlerini hiç görmeden, sadece mektuplarla kurdukları bu bağ sayesinde hayatlarının en derin yalnızlıklarını ve en büyük sınavlarını aşmaya çalışır.

Film, Toni Collette (Mary'nin yetişkin sesi) ve Philip Seymour Hoffman'ın (Max) unutulmaz seslendirme performanslarıyla hayat buluyor. Hoffman, Max'in sosyal anksiyetesini, takıntılarını ve saf iç dünyasını olağanüstü bir incelikle yansıtırken, Collette de Mary'nin masumiyetini ve hayal kırıklıklarını dokunaklı bir şekilde aktarıyor. Adam Elliot'ın karakteristik kara mizahı ve minimalist tarzı, filmin görsel diline de yansımış; kasvetli ama bir o kadar da samimi bir dünya yaratılmış.

'Mary and Max', sadece bir animasyon filmi değil, aynı zamanda insan ilişkileri, yalnızlık, akıl sağlığı ve kabul edilme arzusu üzerine derinlemesine düşündüren bir dramadır. Mizah ve hüzünü mükemmel bir dengeyle harmanlayarak, izleyiciyi iki 'outsider'ın sıradışı dostluğuna ortak eder. Görsel olarak çarpıcı, duygusal olarak zengin ve son derece özgün bir yapım olan bu filmi izlemek, hem sanatsal bir deneyim hem de insan doğasına dair içgörü kazandıran bir yolculuktur. Özellikle farklılıkların güzelliğini ve dostluğun sınır tanımazlığını anlatan hikayeler arayanlar için mutlaka izlenmesi gereken bir başyapıttır.