Mike Flanagan'ın yönettiği 2013 yapımı Oculus, geleneksel korku kalıplarını zorlayan zekice kurgulanmış bir psikolojik gerilim filmidir. Hikaye, çocukken ailesinin trajik ölümüne tanık olan ve bunun sorumlusu olarak suçlanan Tim Russell'ın, akıl hastanesinden tahliyesiyle başlar. Ancak onu dışarıda, olayları unutmak yerine kanıt peşinde koşan kız kardeşi Kaylie beklemektedir. Kaylie, ailelerinin başına gelen felaketin kaynağının, antika ve lanetli 'Lasser Glass' adlı bir ayna olduğuna inanmaktadır. İkili, bu doğaüstü varlığı yok etmek için eski evlerine döner.

Film, geçmiş ve şimdiki zaman arasında ustalıkla gidip gelen bir anlatı sunar. Zaman çizgileri iç içe geçerken, izleyici de karakterlerle birlikte gerçekle yanılsama arasındaki çizgiyi sorgulamaya başlar. Ayna, sadece bir yansıma aracı değil, zihni manipüle eden, en derin korkuları ve şüpheleri su yüzüne çıkaran aktif bir antagona dönüşür. Karen Gillan (Kaylie) ve Brenton Thwaites (Tim), kardeşlik bağının karmaşıklığını, travmanın etkilerini ve inatçı bir inancın gücünü ikna edici bir şekilde yansıtır.

Oculus'un en büyük başarısı, izleyiciyi 'gördüklerine inanmama' konusunda sürekli tedirgin etmesidir. Özel efektlerden çok psikolojik gerilime ve atmosfer yaratmaya odaklanan yönetmen Flanagan, korkuyu doğrudan şiddetle değil, belirsizlik ve gerilimle inşa eder. Bu yaklaşım, filmin izleyici üzerinde kalıcı bir etki bırakmasını sağlar. Gerçekliğin doğasını sorgulayan, zekice yazılmış diyaloglara sahip ve klasik 'lanetli eşya' temasını taze bir bakış açısıyla ele alan Oculus, sıradan bir korku filminden çok daha fazlasını vaat ediyor. Psikolojik derinliği ve sürükleyici kurgusu ile gerilim severlerin kaçırmaması gereken bir yapım.